Blik op de weg

Papa rijdt zo hard als hij kan… Ik hoor het mezelf zeggen. Mijn geweten pikt het op, als enige nog wakkere en alerte deel in mij, weet mijn geweten dat dit waarschijnlijk niet de meest verantwoorde woorden zijn die ik hoor te zeggen. Maar op dat moment, op dat ene moment – na 8 uur lang in de auto te hebben gezeten met huilende kinderen op de achterbank – zijn het de enige zinnige woorden die ik uit kan brengen. Mijn geweten is gekrompen tot een klein zielig hoopje wijsheid. Overschaduwd door vermoeidheid, hoofdpijn en het verlangen naar rust. In het donker passeren we een auto waarin ik een verlicht en verhit hoofd vanaf de passagiersstoel naar achteren zie kijken. Gelukkig, ik ben niet de enige en plots voel ik me verbonden met al die andere auto’s gevuld met gezinnen als sardientjes in een blik. Ik berust mij in mijn situatie en besef me dat het eigenlijk niet zo erg is, we zijn tenslotte nog op vakantie. Nog even alleen met elkaar. Als we thuis zijn, moeten we weer in die razende sneltrein van het dagelijks leven. Maar toch, de gedachte aan mijn eigen bed. Geef nog maar een dot gas… hoor ik mijzelf denken.

Angstzweet

Na er weken tegenop te hebben gehikt, heb ik eindelijk de moed verzameld om erheen te gaan. De eerste schreden in het verschrikkelijke doolhof zijn nog leuk. Kijk daar hangt een leuke lamp, en daar een leuke spiegel. Maar dan… als de tijd begint te dringen, je het warmer en warmer krijgt, en wanhopig de weg probeert te vinden naar de uitgang, breekt het angstzweet je uit. Er zal maar brand uitbreken. Mensen die op hun gemak slenteren. Op hun gemak… hoezo? Je gaat hier toch niet voor je lol heen! Zoon moet naar de WC. Ook nog. Twee WC’s in het hele doolhof! Mijn god. De uitgang…! Eerst nog de kassa. Een te vrolijke miep kijkt je aan met een blik van “het was een genoegen om u te mogen verwelkomen in de leukste attractie van Nederland. Graag verwelkomen we u nog een keer.” Op de weg naar huis scheur ik zo hard ik kan. Dat is een veel leukere attractie. Ik ga nooit meer naar de Ikea. Dat zweer ik. Tenminste… niet als het niet hoeft.

Mister ego

In het vliegtuig gaat echtgenoot bij de nooduitgang zitten. Want twee meter lang, dus ruimte nodig. Naast hem gaat Fransman zitten. Fransman heeft nog meer ruimte nodig. Beter gezegd: zijn ego heeft nog meer ruimte nodig. Hij duwt de arm van echtgenoot weg van het armsteuntje wat gedeeld moet worden. Echtgenoot pikt het niet. Hij zat er eerst en zijn arm leunde er het eerst op. Fransman wil echter de krant lezen en heeft zijn armen daar bij nodig. Na een verhitte discussie leggen ze zich er bij neer. Ze delen de armsteun. Echtgenoot de achterste helft, Fransman de voorste helft. Af en toe kijkt Fransman onder zijn ronde bril naar zijn arm om te kijken of die nog op de armsteun ligt. Tevreden kijkt hij dan even in mijn vernietigende ogen schuin voor hem. Als blikken konden doden…. Echter, in plaats van het loodje te leggen, leeft Fransman op voor de vrouw die aan de andere kant naast hem zit. Waardoor echtgenoot weer ruimte krijgt…!

Ademgaatjes

Ik zie mijn ademgaatjes…. Zegt mijn zoontje van 5 vanmorgen naast me voor de spiegel. Ik verwacht dat hij met gesperde neusgaten naast me staat. Maar hij heeft zijn mond open. Het lijkt wel een hut… of een geheime gang. Tja, zo had ik het nog niet bekeken. Gaat daar mijn eten doorheen? Ja, antwoord ik. Maar het is zo’n klein gat. Daarom moet je je eten ook kauwen, zeg ik op opvoedende wijs. Maar soms doe ik dat niet. Dat zul je dan wel voelen… Ja, dat voelt hij soms ook. Ik vertel hem maar niet dat het eten uiteindelijk door een nog veel kleiner gaatje moet.

Vakantieliefde

Er zijn mensen die blij zijn dat ze weer op een fatsoenlijk bed slapen en de vaat niet meer zelf hoeven te doen. Maar ik heb er moeite mee… het einde van de vakantie.
Al dagen van tevoren zie ik het aankomen, zie ik er tegenop, weet ik, voel ik dat het nadert, als iets onheilspellends. Weemoed dient zich bij mij aan…
Weken heb ik uitgekeken naar deze weelde van vrije tijd. Nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe ideeen opdoen, vrijheid en ruimte in mijn hoofd. Even uit die sneltrein stappen van het dagelijks leven. En dan plotseling moet ik er weer aan geloven…
Gelukkig komt er altijd weer een nieuwe vakantie, en ook weer een nieuw einde.
Ach, en als de vakantie geen einde had, konden we ook niet meer uitkijken naar een nieuwe vakantie.
Zo troost ik mij dan maar en neemt hoop het langzaam weer over van de heimwee.